دل نوشته 13

در زندگی جز عشق ورزیدن،هرکار دیگری کنی،باختی!
عشق به همنوع
عشق به گل و گیاه و طبیعت
حتی عشق بازی با سنگ و خاک و کوه و دریا!
عاشق شو و عاشق بمان تا لایق دیدار حق شوی.
نکند عاشق نمیری!؟
به قول اقبال لاهوری:
بیا ای عشق ای رمز دل ما
بیا ای کشت ما ای حاصل ما
کهن گشتند این خاکی نهادان
دگر آدم بنا کن از گل ما
و به قول عارف قزوینی:
روح پدرم شاد که می گفت به استاد
فرزند مرا عشق بیاموز و دگر هیچ

سروده ای از آقای خوشخو

زخم های کهنه ای برتن شدیم 

                 عاقبت با عشق هم دشمن شدیم                    

                 
فکر می کردیم طوفان زاده ایم   

                       دل به دریای صداقت داده ایم                          

                      
ساقه احساسمان خشکیده بود   

                      حرفهامان مبهم و پیچیده بود                          

                       
آنچه می گفتیم خوابی بود وبس   

                    طرح بیرنگ سرابی بود وبس                       

                       
باز هم نان جای ایمان راگرفت 

                    فاصله سیلی شد و جان راگرفت                      

                 
دست هایی خالی و امیدوار 

                       بار دیگر چشمهایی اشک بار                         

                     
بازقلبت سنگ شد دیدی رفیق

پای مردی لنگ شددیدی رفیق

مرهم دریا شدن شوخی که نیست

ناجی فرداشدن شوخی که نیست

ما میان خواب و رویا گم شدیم

سوگوار قصه مردم شدیم

دست ما آیینه بود و آفتاب

یک دل بی کینه بود و آفتاب

کاشکی یک لحظه منطق داشتیم

از سیاهی دست بر می داشتیم

ماجرای پایان ناپذیر حافظ 35

عشق در نظر حافظ منبع بزرگ نیرو و حرکت است و همه مکارم زندگی از آن سرچشمه می گیرد.
در عشق حافظانه،جسم و روح هردو سهم خاص خود را دارند.از آن عشق های بیماروار مبتنی بر محرومیت محض نیست که تخیل های مستسقی را سیراب کند.تنها دارویی که انسان عرفانی – و از جمله حافظ – برای مقابله با زوال کشف کرده است،عشق است.عشق در درجه رفیع خویش البته اعجازهای خود را از خیال می گیرد،ولی همین خود تسلایی است،پیوند نی به نیستان،جزئ به کل،کوزه به دریا…….
بیمرگی باید در”کل”جسته شود.وقتی انسان به چیزی یقین کرد،آن چیز لااقل برای شخص او وجود دارد،ولو در عالم واقعیت دسترس ناپذیر باشد.
این عشق پهناور،بارقه های خود را در زیبایی های ملموس و موجود منعکس می دارد،و ستایش هایی که حافظ یا سعدی یا مولوی،با آن لحن نیایش وار متعالی،از چشم و زلف و قد و بر و دوش دارند،به این اعتبار است که پیوندی میان این ترکیب میرا و آن جاودانگی کل می بینند.

هوا گرم و دلم سرد است

هوا گرم و دلم سرد است،به دنیا اعتباری نیست
دلم تنها برون غوغا است،کسی را اعتمادی نیست
به بازار می برم دل را،خریداری به جایی نیست
به صحرا می برم او را،دلم را شوق بازی نیست
به دریا می کنم پرتاب،امیدی بر وصالی نیست
چه گلگون می شود دریا،اثر از رنگ آبی نیست
به ساحل یابمش او را،مرا از او جدایی نیست
چرا با او کنم تلخی؟که این دل را گناهی نیست
اگر رنج و غمی دارم،وگر بی تاب و تنهایم
خدا را برده ام از یاد،به جز او یار غاری نیست

ساقی بیا رو به خدا کنیم

ساقی بیا که عالم فانی رها کنیم
از خود گذر کنیم و هوای خدا کنیم
از تن درآوریم لباس ملون از ریا
در بیکران پاکی دریا شنا کنیم
منکر نمی توان شدن ز ناپاکی و ریا
لیکن توان به رحمت خالق،نوا کنیم
جامی ز چشمه توبه ،به خود دهیم
وانگه به یاری یزدان، صفا کنیم
ساقی دلی به سینه نهاده این خدا
کز هر گنه شود کزو کیمیا کنیم

آتش بدون دود 2

مردم باید اشتباهات تو را جمع کنند،از مجموع اعمالی که انجام داده ای کم کنند،و بعد ببینند چه چیز باقی می ماند.باقیمانده مهم است نه تعداد اشتباه

***********************

دریا به مرداب نمی ریزد،و اگر ریخت،دیگر دریا نیست،مرداب است.

***********************

فرزندی که آگاهانه از خواسته های پدر سرپیچی می کند،به نوسازی تاریخ می رود،اما پدری که از فرزندان آگاه خویش روی می گرداند،تنها خود را نابود می کند.

***********************

اعتماد کور،بزرگترین دلیل درماندگی است.

************************

تا آن هنگام که رهبران و پیشگامان،مظهر اراده آگاه توده ها نباشند،و تا توده ها،سوای شعور تاریخی شان، خود به مرحله تحلیل عینی لحظه به لحظه حوادث نرسند،فریب خوردن،و به بیراهه کشانده شدن ،و تن به تقدیر آوارگی و درماندگی سپردن،برای توده ها ،امری است نه چندان غریب و بعید.

***********************

آنها که نمی جویند و نمی پرسند و نمی شناسند،خیل کوران را مانند،دلبسته بن عصای بینایی،و وای اگر آن بینا به راه خویشتن برود نه راهی که کوران را آرزوست،و وای اگر آن به ظاهر بینا،خود در معنا کوری باشد که بن عصای بیگانه ای را گرفته باشد.